– Wiosłuj wiosłuj chytry starcze, rzuć wszystko i wiosłuj tam do brzegu, muszę usłyszeć jaki dźwięk się z nich dobywa – krzyczał jak opętany Harald Planeta stojąc pod poszarpanym przez wicher żaglem i wskazując na majaczący za biczami deszczowych strug stromy skalisty brzeg.
– Haraldzie tam są skały, zginiemy!
– Wiosłuj, wiosłuj starcze, już słyszę Walkirii śpiew, tamtadadada, tamtadadada...
Obudziłem się z krzykiem ✱✱✱
– Czego się drzesz, chytry dziadu, lepiej byś majla sprawdził – kąśliwie zauważył kapitan Planeta, łypiąc na mnie swoim zielonym okiem.
– Puszki przelicz, łachu z niemieckiego wysypiska, może już czas jechać do Biedy po kwitek – mruknąłem. Ale majla sprawdziłem.
By umilić ten czas, wrzucę trochę pradawnych sag z ojczyzny Wikingów i jak to na starego sknerę przystało, ponarzekam na czasy, które przyszły tera.
No więc w pradawnych słusznie zapomnianych latach, gdy Skandynawia była menelnią Europy, niejaki Tandberg uruchamia biznesik z radyjkami na kryształku, cewce i kondensatorku. W sumie nic wielkiego – w całej Europie, ba, na całym bożym świecie takie firemki powstają setkami. Zapomniana radiowa rewolucja, która odmieniła świat bardziej, niż te całe dzisiejsze internety i ejaje. Bo ludziska mogły wreszcie usłyszeć co się dzieje, można też wreszcie masowo robić im sieczkę z mózgów, co wkrótce zresztą uskuteczni pewien lichy malarzyna z jednej strony, a wąsaty Gruzin z drugiej.
Tysiące z tych firemek znikną w pomroce dziejów, ale niektóre przetrwają zadziwiająco długo. Jak Tandberg właśnie. W latach 70., w tej złotej erze hi-fi, Wikingowie podejmą wyzwanie i zaczyną spuszczać na szerokie wody flagowe okręty tamtych lat, czyli amplitunery. Niektóre do dziś trzymają cenę, w oceanie sieci można znaleźć sporo achów i ochów, zwłaszcza nad tym, którego patronką jest pewna dziewczyna z długimi warkoczami i krowim ogonem.
Będą też robić kolumienki, skromniutkie ale fajne. Zamknięte, bo moda na rurę pierdzącą basem dopiero nadejdzie razem z ogólnym upadkiem muzycznego gustu, a wszystko skończy się oczywiście potokami łoju w akompaniamencie ochów i achów recenzentów z magazynów audio.
Tymczasem, drogie dzieci, każdy kto choć raz był na koncercie, w filharmonii albo nawet w kościele wie, że takiego łojowatego basu w naturze nie ma, jest to takie samo wynaturzenie, jak słodzenie śledzia, który przecież powinien być, do kurwy nędzy, słony!
✱✱✱
Sen o Haraldzie synu Recyklinga był proroczy. Bo skały były, nasza obładowana starzyzną łajba grzmotnęła w nie srodze. Nam to z kapitanem Planetą nie pierwszyzna, każdy kto śledzi moje zmagania z tym królem elektrośmieci wie, że z reguły sklejamy pobite gary, stare dziurawe wiadra łatamy a nie żadne njuoldstoki, ma to przynajmniej tę zaletę, że nikt tu nikogo nie oszukuje. No i jest tanio.
No więc skała pierwsza, w sumie mała, to była taka, że głośniczek wysokotonowy w jednym z tych pudełek wgnieciony jest nieco. Drobiazg.
Następna, już poważniejsza, jest taka, że jedna zwrotnica w ruinie, oderwał się rdzeń od płytki i trochę pokiereszował cewki. Na drugą, widać profilaktycznie, ktoś wylał kilo polimerowego śmierdzącego kleju. Ogarnie się.
Trzecia, i to wielka, jest taka, że w jednym z tych wspaniałych niskotonowych Peerleesów oberwał się i nieznacznie przesunął magnes, blokując ruch cewki, a więc i całej membrany. Do fachurki musi jechać, na centrowanie, my tu naprawić tego nie damy rady.
Dobre wiadomości: całkiem ładnie zachowana okleina, tkanina maskownic nie porwana, loga się trzymają. Aluminiowe listewki dodają szyku. Tyle na teraz, będziemy z Haraldem Planetą synem Recyklinga zdawać sprawę na bieżąco z prac, Pierścień Nibelunga pod Karajanem na samym kablu sam się przecież nie zagra. Tamtadadada, tamtadadada... Ilustracje: Na stolarni:
To piękne jest! Przypomina komiks. Kapitan Planeta to Superbohater wiec zostaw go w spokoju!!
