Ale po kolei.
Od dłuższego czasu łazi za mną osłuchanie jakiegoś cd sprzed ery tanich przetworników dac typu delta-sigma. Czyli tych na drabince rezystorowej. Kapitan Planeta oczywiście dobrze o tym wie, i skurczybyk kusi. I to jak.
Oczywiście standardowy manewr pt. kup jakiegoś Phillipsa na TDA w świetnym stanie za półtorej tysiaka jest poniżej kapitańskiego honoru, wiadomo, musi to być złom jakiś, rozpad, padaka i do tego za grosze.
Więc kapitan podpycha mi pod nos rozmaite trupy z lat 80. Weź tego, weź tego – mówi.
– Gówno tam – odpowiadam mu żołnierską mową – przecież widzisz, że toto ma laser kręcony tak, że płyty na wylot przepala.
– No to może, chytry dziadu, ten weźmiesz – rzekł któregoś razu kapitan Planeta, pokazując mi Denona DCD-1400. Kalendarzowo z modelem trafił idealnie – 1988 rok, oto dopada mnie wreszcie nieuchronna pełnoletniość, komuna zdycha, zbliża się matura, pamiętacie to uczucie obracania swoimi stopami całej bożej Ziemi?
Wracając. Seria denonów z tamtych lat słynie ze swojej brzydoty, a także pancernej budowy. Na pokładzie laser KSS-152A, orginały jeszcze bywają do zdobycia. Niemniej, ten akurat laser, w odróżnieniu od modeli dwieściecośtam, które zwykle spotyka się w latach 90., jest dość żywotny. I fenomenalnie łatwy do czyszczenia całej optyki z pryzmatem. Jeśli oczywiście trafi się orginał z charakterystyczną blaszaną klapką na spodzie. Tak czy owak, jak głosi stempel na kartce z katalogu poniżej, ten denon to był „Absolute Spitzenklasse”.
– Oscyloskop sroskop, bierz – krótko warknął Planeta.
No to wziąłem.
* * *
Groza.
Jeśli stał w hamburskim burdelu, to ten zamtuz musiał być za fenigi. Rysy w panelu na jakieś 2 mm. Szyba zamglona, a gdy udało się odkręcić zardzewiałe śruby ukazał się obraz tego, do czego są naprawdę zdolni Niemcy.
Kołki trzymające spore sprężynowo gumowe amortyzatory (tak, tak, ten sprzęt mimo wagi ma jeszcze amortyzację) – pourywane. Mocowania górnej klapy – tyż. Mało tego – te elementy pourywane, które Teuton widział, próbował skleić kropelką. Paski wyciągnięte jak szlafrok burdelmamy. Groza groza, groza.
– No nareszcie coś co ma sens – oświadczył zachwycony kapitan Planeta na widok tych zniszczeń. – Weno odpal, zobaczmy jak gra.
Nie powiedziałem nic. Z rozpaczy.
* * *
Po dwu godzinach nocnej walki z dość skomplikowanym mechanizmem osadzania docisku płyty (dwie sprężyny i podwójnie podnoszona dźwignia, nie to co te gówienka z magnesikiem na ramce które nastały potem) i kalibracją przełączników krańcowych ta kupa krzywd i nieszczęść ruszyła.
Dobra wiadomość nr 1. Laser nie kręcony, farba na potencjometrze nie ruszona. Płytę wczytał w ułamku sekundy, coś niesamowitego w porównaniu do wszystkich późniejszych mułowatych cedeków, jakie miałem. Rekordzista. Przeskakiwanie utwórów – także błysk. To raz.
Dwa: wcisnąłem słuchawki.
Gra. I to jak. Niby nie jest to TDA, a tylko PCM56P-J, ale różnica w porównaniu do posiadanej obecnie Yamahy jest zauważalna. Gra tak jak powinno grać. Dźwięk nie ma tej, charakterystycznej dla przetworników delta-sigma męczącej pustoty, przez którą przesłuchanie całej płyty staje się męczarnią, tu sobie zwyczajnie gra.
Żadnych audiofilskich popierdywań tu nie będzie – gra, nie męczy, a to już przy dźwięku z cd jest przecież sporo.
No i trzy: Roboty jest od cholery. Kapitan Planeta zachwycony, w sumie – ja chyba też. Mrozy idą i śnieżyce, będzie można się porządnie ogrzać w cieple lutownicy.
Zameldujemy postęp na bieżąco, na razie czekamy na komplet pasków i nieusmażonych rezystorów oraz zenerek do rozbudowanego modułu zasilania (choć transformator jest jeden, to bydlak ma z pięć osobnych zasilaczy). Jest to dość cwano zrobione – trafo jest na osobnej płytce z napięciami wyprowadzonymi na szynę, więc jakbym sobie kiedyś zamarzył dwa trafa (osobne do digi i osobne do analoga) – droga wolna.
Różnica do wyższych modeli z tamtego roku to właśnie dwa trafa, miedziana obudowa i lepszy napęd – zalany w taką ramkę z grubego plastiku imitującego białe lastryko.
Poniżej zdjęcia z tego horroru (pacjent ma wyjęte laserowe serce do osobnego postępowania)
1. Widok ogólny – to poniżej to dno z grubaśnej blachy (1,6 mm) które ma jeszcze naspawane dwie pancerne płytki pod laserem, grube na 7,5 mm. Nawet Niemcy nie dali rady tego zniszczyć:
2: Mała próbka tego, czego jednak zdołali dokonać. Wyłamane elementy, które wyleciały ze środka, na jednym w wsporników widać całą tubkę wysmarkanej kropelki. Zastąpienie tych patyków, na których były zamocowane 2 sprężyny i 2 gumowe widoczne dampery wymagać będzie trochę pomyślunku:
