— Słuchaj, mordo zielona, dość recyklingu radyjek z niemieckich burdeli, planuję nabyć coś nowego. I jestem dokumentnie zdecydowany — napadłem na gada któregoś wieczoru, gdy, drżąc z podniecenia, szykował się do przeglądania elektrośmieci wożonych na paletach z Rajchu.
— Nowizna? Że nowiznę kupić? — skrzywił się tak, jakby stanął właśnie z workiem puszek przed zepsutym butelkomatem. — Znaczy się chcesz, dziadu skąpy, wydać fortunę na jakieś chińskie gówienko, kiedy możesz mieć coś szykownego w stylu wintydż?
— Wintydź sryntydż — odpowiedziałem wyraźnie rozbawiony, bo widziałem już, że oto jest dzień zemsty i odpłaty.
Po tych wszystkich przegranych wojnach o bezsensowne gruchoty, do kupna których mnie podstępnie zmusił, które z jego podpuszczenia zreanimowałem — nareszcie nadeszła rozkosz odwetu.
— Nie dość że głupi, to jeszcze głuchy. I ślepy tyż — warknął i obrażony zamknął się na amen.
I dobrze.
Czyli nudziarstw które puszczam sobie raczej po cichu wieczorem, gdy pierwsza i jedyna żona już śpi. Albo przy robocie. Często z ukochanego drugiego programu polskiego radia.
Większość tej oferty muzycznej nie potrzebuje nisko schodzącego basu ani pisków nietoperzy na krystalicznej górze. Czasem tam sobie ktoś brzęknie na trójkącie, ot, i tyle.
O wiele ważniejsza jest przestrzeń, czyli żeby się nie robił zlew mętnej brei między głośnikami.
Gdybym wybrał jakieś pradawne wielkie Tannoje za 15 tysincy, to Planeta szczerzyłby zieloną mordę oczywiście, bo to stare, duże i walą naftaliną. Noale ani mnie stać, ani mam gdzie. Mój wybór był krańcowo inny — marka tania i w branży raczej wstydliwa a głośniczki maleńkie. Rocznik też schyłkowy. A jednak skusił mnie znaleziony gdzieś w internecie opis. Że te głośniczki grają tak, jak wyglądają. A wyglądają — zwłaszcza te w wiśniowym drewienku ze złotymi akcentami — obłędnie.
Gdy zadzwoniłem do miłego pana, który je sprzedaje, zaczął mi opowiadać, że on słucha dżezu i że skupował je kiedyś, bo żadne mu nie grały jak te. Ale ma ich już za dużo, to jedne postanowił wystawić. No to kupiłem.
Trochę historii. Kolumienki owe stanowiły część mikrowieży JVC UX-7000, takiej plastyczano-dziadowskiej gównozy z roku 1998. Była to chyba przedostatnia konwulsja umierającego rynku audio, te wszystkie azjatyckie koncerny zaczęły zasypywać media-markty i inne takie małymi klockami z kieszenią na CD ładowaną od góry, wkrótce zastąpioną zresztą (żeby było jeszcze taniej) gniazdkiem do ipada. Konwulsją przedostatną, bo ostatnią — jak wiadomo — było kino domowe.
Potem nastąpiło globalne wymieranie tych marek, teraz nawet jak wracają, to jako zombie ożywiane chciwością dziwnych gości skupujących te wyschnięte na wiór truchła.
Z góry uprzedzę. Cudów nie ma, z obudów wielkości dwu rolek papieru toaletowego nie da się wygenerować cudownego dźwięku który zaowocuje recenzją w piśmie audio. Pani od fizyki nie pozwala, a jednak te głośniczki trochę jej zakazy naginają. Nie tyle jeśli idzie o sam dźwięk, ale o to, co dzieje się między nimi.
Bezpośrednio porównałem je z klasycznymi półkowcami — Tannoy Mercury M1. Dwudrożnymi rzecz jasna.
Oczywiste, że brytyjczyki grają lepiej jeśli idzie o sam dźwięk, który się z nich wydobywa.
Ale jeśli idzie o to, co dzieje się między głośnikami, to angole nie mają do tych japońskich gówienek podejścia. Po prostu. No i wokal jednak z jednodrożnych wydaje się lepszy, ale to chyba tak już z jednodrożnymi jest.
Planeta słysząc te moje ochy i achy się oczywiście wnerwił i zauważył kwaśno, że to dlatego, że jestem już starym dziadem i mi ucho niedomaga.
— Tak samo starym, jak te gruchoty, które każesz mi klepać — odgryzłem się i umilkł znowu. I znowu dobrze, mogę sobie posłuchać przy robocie swoich nowych zabawek.
A na koniec powiem wam dwie rzeczy. Pierwsza jest taka, że jak kto szuka sobie kolumienek żeby po obu stronach biurka postawić do słuchania nudziarstw — to może będzie i zadowolony. Druga — że ja jestem tak zadowolony, że po tych wiśniowych kupiłem sobie jeszcze jedne, czorne. Brzydsze, ale za to z drewnianą membraną (wersja wood cone o oznaczeniu SP-EXP1) i audiofilskimi bananami w obowiązkowym złotym kolorze z tyłu, czyli bardziej deluks.
I z tą niewesołą wiadomością Państwa zostawiam.
