Recenzje

[Bart_S]

nie podzielam zachwytów tym jegomościem, nawet król Eric tego nie zmienia słuchałem bodaj dwa razy, swego egzemplarza nawet nie mam...

[darkman]

To teraz coś bez Watersa:
Pink Floyd, The Division Bell,
No cóż, powiem tak - pięknie wydane, kawał muzy z 1994go. Watersa nie brakuje jakoś, a David jak zwykle w niezmiennej formie. Dość ciekawe ustępy na jej temat w księdze Nicka Masona, Inside Out.
Klasyka gatunku w znakomitym wydaniu. Nastrojowość, melancholia, frazowanie, klimat, ot czternasta, studyjna płyta PF. Czego chcieć więcej. No może by grali jak najdłużej? Nie jestem jakoś specjalnie obiektywny. Lubię PF na dobre i na złe i tyle. Moja muza, mój świat i moje życie. Tego już nie zmienię. Zresztą nie mam zamiaru.

Obecnie reedycja 2018 w ostatniej odsłonie to już poprawione wydanie tego z 2016, które spotkało się z falą krytyki za jakość.

[JootWoo]

Bardzo lubię tą płytę, tak samo jak i "A Momentary Lapse of Reason".
Utwór, który najbardziej mi z niej zapadł w pamięć to "Wearing the Inside Out" śpiewany niespiesznie przez Ricka Wrighta z refrenami Gilmoura.

[Bart_S]

stanowczo jedna z ulubionych... może nie tyle epokowe dla wielu High Hopes, co właśnie Wearing the Inside Out - dzięki temu m.in. utworowi dostałem się do pinkfloydowego PrzedTopu w Radiu357 - na pytanie konkursowe z kim poszedłbym na kawę odpowiedziałem, że z R.Wrightem - za nadawany muzyce zespołu klimat, za koloryt, za początek Echoes w "B", niesprawiedliwe potraktowanie przez Watersa i za Wearing...

[BRob]

Lubię całą twórczość Pink Floyd , ale najbardziej okres z Watersem i Gilmourem

Spadam bo tu się recki wstawia.