Był rok 1990 jak pierwszy raz widziałem pasiekę w lesie... Ule stały w centrum sosnowego lasu, między drewnianymi budkami mistycznie przechadzał się człowiek z dymem w ręce, miałem go wtedy za maga który potrafi okiełznać natrętne pszczoły które tylko czekają na to żeby go użądlić... Jak bardzo się wtedy myliłem
Mijały lata a ja w mojej głowie cały czas widziałem tego człowieka z dymem w ręce który budził we mnie miliony pytań... Taka ciekawość niczym niewytłumaczalna....
2. Żal
Niestety szybko moja dziecięca fascynacja zderzyła się z brutalną rzeczywistością szkolnego boiska. Z okien podstawówki zamiast na tablicę, często zerkałem na pobliskie ogródki działkowe gdzie życie w kilku ulach toczyło się własnym, niespiesznym rytmem. Szczególnie zapamiętałem kolorowy pawilon który wyglądał jak lukrowana chatka z piernika - piękna rzemieślnnicza robota.
Pewnego letniego gorącego dnia natura postanowiła wejść na nasz teren. Wielki, huczący kłąb pszczół który dopiero co opuścił stary ul, uwiązał się nisko na gałęzi ogromnej brzozy w szkolnym parku. Wyglądały jak żywa pulsująca rzeźba. Niestety dla moich rówieśników nie był to cud natury, a cel.
Podczas przerwy grupa chłopaków zaczęła okładać kłąb patykami i ciskać w niego czym popadnie. Pamiętam ten narastający gniew w powietrzu i moment w którym cierpliwość roju się skończyła. Rozjuszone pszczoły ruszyły do ataku a park wypełnił się wrzaskiem uciekających łobuzów. Gdy koledzy zwijali się z bólu i liczyli opuchlizny ja czułem tylko smutek. Nie było mi żal ich piekących uszu czy rąk – było mi żal tych pszczół, które zostały zmuszone do walki o życie i które za każde jedno użądlenie zapłaciły najwyższą cenę. To wtedy zrozumiałem, że to nie one są agresorami a my po prostu nie zawsze potrafimy uszanować ich spokóju.
Napewno to zdarzenie było momentem w którym poczułem że kiedyś stanę po stronie tych wspaniałych owadów i utwierdziło mnie w przekonaniu, że to stworzenia które wymagają zrozumienia a nie strachu.
...
czekam na rozwinięcie "cdn" 
