Recenzje

[Waluch]

Recenzja, to za dużo powiedziane, określiłbym to jako krótką ' wzmiankę '

Archive - Axiom

Pojedynczy album, bardzo starannie wydany w formie gatefoldu.
Wewnątrz, koperta na płytę z grubej tektury z fotografiami po obu stronach.
Do wydania dołączona wersja CD oraz DVD z filmem AXIOM
Płyta winylowa wytłoczona bardzo solidnie, równa,czysta, bez żadnych skaz.
Realizacja 5/5
Album zakupiłem w Empiku za 67.99 zł

Płytę otwiera bardzo emocjonalny utwór " Distorted Angels "

Winter is waking
Calling on motion
Fueling descending
Falling unending
Caught up in circles
Distorted angels (...)

Genialna kompozycja pomaga bardzo łatwo wczuć się w klimat płyty. Kolejny jest tytułowy " Axiom " który jeszcze bardziej wciąga słuchacza w głąb wydarzeń i emocji. Wystarczy zamknąć oczy aby ukazały nam się obrazy malowane muzyką i dźwiękami.

Relaks przerywa jedynie potrzeba przewrócenia płyty na stronę II. Ale chwilę potem można dalej zwiedzać wyspę Axiom.

Mój prywatny kandydat na album roku.

[darkman]

Deep Purple, Who Do... 1st UK,
recenzja: ładnie ziewają! krótko i na temat
Ze zdumieniem stwierdziłem, że nie mamy w ogóle osobnego tematu poświęconego Parplom. Nie warto?
Może coś założyć właśnie w dziale muzyki?

p.s. no widzę, że wątek z 2012 i14go, ale pomysł na recenzje bardzo fajny, uważam.

[Bart_S]

toś się Pan rozpisał... a gdzie, że to ostatni wypust najsłynniejszego składu, tzw. Mark II? że "Woman from Tokyo" nawiązuje do pierwszego pobytu w Japonii, że większość materiału nagrano po kolejnych występach w Kraju Kwitnącej WIśni (które zaowocowały jednym z najlepszych koncertowych albumów ever "Made in Japan"), że zespół był w stanie rozkładu i że większość materiału nagrali osobno - tak, żeby się nie widzieć i ze sobą nie rozmawiać? aaa, i że niebagatelną rolę w nagraniu odegrał Rolling Stones Mobile Studio? jako fan chyba bym nie napisał, że recenzje były marne ale tak poza tym - dla fana obowiązkowo, jak ktoś nie musi, to niech nie kupuje

[darkman]

Plan był taki, że uzupełnisz tę zacną wiedzę No i proszszsz...


p.s. o pyknę tę ze zmianą składu na Coverdale'go. Się szykuj

[darkman]

Deep Purple, Burn, O! jak Rychu się pożarł z Ianem i ten strzelił focha kiedyś tam, ale płyta wyszła spoko z Davidem na moje ucho. Stare Parple, to stare i nie ma bata. Tyle ode mnie.

OK Bart, jedziesz!

[darkman]

Deep Purple, Made in Japan,
Miast recenzji dałem po prostu największy rozmiar podpisu i tyle. Wiadomo LP coś na miarę The Wall kamandy pinka fłojda. Zasadniczo jeśli nie masz tej płyty oraz The Wall, to właściwie nic nie masz i to dość obojętne, że np zbierasz tylko jazz lub klasykę, bo kogo to obchodzi? Możesz sobie szpanować półkami na fotkach pękającymi w szwach i kokietować tysiącami umytych w Knosti lub szmatką.(ale) Nie masz nic i już! Po prostu stary, Ciebie nie ma.

Tyle ode mnie, ale Bart zapewne coś dopisze albowiem ja gdy słucham tej płyty to rozzz.. mi mózg. Dziękuję za uwagę

[Bart_S]

ehhh Darek, co tu pisać... koń jaki jest - każdy widzi... każdy to zna...

Burn to dla mnie niemal płyta doskonała - a wydawało się, że po rozpadzie drugiego składu DP nie osiągną już niczego równie wielkiego jak albumy nagrane w erze Mark II. no ale napatoczył się Glenn Hughes i kliknęło. chłopak oprócz grania na basie jest niezłym wokalistą (i był też wokalistą w swojej poprzedniej grupie), więc miał duże parcie na "sitko". reszta chciała jednak utrzymać formułę kwintetu i znaleźli jeszcze lepszego Davida Coverdale'a - obdarzonego silnym głosem o bluesowej proweniencji. Glenn obszedł się smakiem - a jego ambicja dała o sobie znać bardzo szybko. raz, że będąc drugim głosem próbował przekrzykiwać wręcz Davida, dwa, że wprowadzał do hardrockowej wszak kapeli dużo elementów funku i soulu (chociaż to dawało jeszcze niezłe efekty - np. w "You Fool No One" czy "Sail Away"), no i niestety po trzecie tak przesadził ze swoją funkowo-soulową wizją na kolejnej, nagrywanej w tym samym roku płycie, że co prawda album został wydany, ale za chwile Ritchie pożegnał się z zespołem i odpłynął na 10 lat w inną stronę. moim zdaniem dwa najlepsze utwory z tej płyty to tytułowy oraz "Mistreated" - mocny blues, chyba Coverdale nie zaśpiewał już niczego ani lepszego, ani lepiej. jedna pomyłka - nie bardzo wiem po co ten instrumentalny "A200".

nie lubię używać określeń "najlepsze" w takich kwestiach, bo czasem mi się zmienia i wychodzi głupio jak trzeba odszczekać, ale nagrania z tych trzech dni (15-16/08/72 w Osace, dzień później w Tokio) to był przez długi czas właśnie najlepszy dla mnie album koncertowy. temat-rzeka... za najlepszy występ uznano ten drugi w Osace, na płyty trafiły nagrania z wszystkich trzech dni, edycję jubileuszową (bodaj na 25-lecie?) wzbogacono jeszcze o "Black Night", "Lucille" i "Speed King". ciekawostka - zdjęcie na okładkę to fake w kontekście miejsca, Japończycy to grzeczni i zdyscyplinowani ludzie nie podnoszący się ze swoich siedzeń, zdjęcie zapożyczono z jakiejś brytyjskiej trasy. a, najlepsze wydanie jest na matrycach ciętych przez G.Peckhama (daję odnośnik do postu z forum i polecajki, którą poczynił winylowy_luke: viewtopic.php?t=19258)